Sahillere dalgalar, dalgalara rüzgarlar, rüzgarlara bulutlar muhtaç
Ben sana muhtacım, ben sana susamışım,
Bulutlara yağmurlar, yağmurlara topraklar,topraklara ağaçlar muhtaç
Ben sana muhtacım, ben sana susamışım,
yinede sen bilirsin..
Yinede sen bilirsin :D:D

Nereden nereye iyi bağladım sanırım bugünü. Çünkü bugün yarına muhtaç ve ancak yarın ile izah edilebilir ve beni anlamlandıracak, anlamlı kılacak bir sen de olmalı değil mi günlüğüm? :D

Click here to view the embedded video.

Bir talanı başlatan keşfi yaptığını bilmeyen bir adamdan başlayan yok edici süreç, ne hikmetse geldi evrende o kadar zaman varken 2012′de beni buldu diye düşündüm ben kendi adıma. Bugün sabahtan dinlediğim ve çok hoşuma giden bir programdaki konuk araştırmacı-yazardan duyduğum 14milyar yıllık evrende bu yok oluş sürecinin benim 30 yıllık ömrüme sığması karşısında kendimi bahtsız bedevi gibi gördüm günlüğüm. :D İyi geceler.

Öğrendiğim kadarıyla da 19 Mayıs Gençlik ve Spor Bayramı iken 1980 darbesinden sonra adının Atatürk’ü anma Gençlik ve Spor Bayramı olarak değiştirilmiş. Şaşalı ve şatafatlı ve aynı zamanda içerisi de boşaltılması bu zamanlara denk geliyormuş.

Bende içerisi boşaltılmış böylesi bir bayramın öğrenci olarak içerisinde bulunduğum zamanlar oldu. Peki ne oldu da bu hale geldi? Atatürk’ü anma yerine Atatürk’ü anlama, ne demek istediğini anlatma olarak doldurulmuş olsaydı, belki bugünkü haline hiç gelmeyecekti.

Birçok kavramın içerisinin boşaltıldığı ve herkesin kendine göre şekillendirip, çekiştirdiği bir ortamda 19 Mayıs’ın da bundan nasibini almaması düşünülmezdi. Aynı durum diğer milli ve dini bayramları da iyice incelersek beraber benzer şeyleri görebiliriz.

Bugün geldiğimiz bir diğer nokta ise toplumsal kutuplaşmamızda bugünlerin sanki bilerek seçilmesi ve içleri boşaltılırken, içlerine gaz basılırken aslında elde birer patlamaya hazır balona dönüştürülmesinin bir garip hali var ortada.

Hani ite ite kırdırıyoruz diyen zihniyetlerin yansımasının daha ince ince hareket ettiği bir ortama doğru gittiğimizi düşünüyorum.

Gençlik ve Spor Bayramımızın aslında içinin nasıl boşaltılmış olduğunu anlamak için yakın zamanda gündemimizi meşgul eden futbolda toplumsal olarak nereye geldiğimizin de göstergesi.İlginç nokta en basit konuda bile karşı karşıya gelmeye o kadar hazır haldeyiz ki, BİR BÜTÜN BAĞIMSIZ TÜRKİYE ruhunun başlangıç noktası sayılabilecek 19 Mayıs’ı ıskalamamız çok doğal geliyor bana.

Umarım bir gün tüm konularımızdaki teferruatlarımızı sonraya bırakarak ana çizgimizde BİR BÜTÜN BAĞIMSIZ TÜRKİYE sevdamızda bir araya gelebiliriz. Unutmayalım konu vatansa gerisi teferruattır derler lakin elden gün ve gün gitmekte olan vatanı da görmek lazım.

1 Mayıs üzerine aslında dün gece vardı bir şeyler karalayayım fikri bende günlüğüm. Bugünde sitemde bir sorunlar oldu, açılmadı. Sonra bir açıldı, o ara da başka iş çıktı. Aslına bakılırsa net olarak kafamda şu şekillendi demek de zor. Duygular, düşünceler de birbirine girmiş durumda. Televizyonlara baktım acaba ne var diye, koca kelli felli kanallarda abuk subuk şeyler vardı. Ne ciddi bir konuşma, program iş hakları, iş kazalarından, iş güvenliğinden bahsediliyordu. 1 Mayıs’a dair program yapanlar ise ayaküstü yayına aldıkları kişilerle meydanlardan görüntü eşliğinde, şölen tadında sunumlar yapıyorlardı. Bir yerden başlamalı yazmaya derken daha bir kaç gün önce okuduğum bir kitaptan şu sözle giriş yapayım bari.

“Aşksız gönüllerden sadır olan hürriyet kelimesinin, cilalanmış bir pranga olduğunu söylemeli” diyordu yazar.
Meydanlarda gördüğüm onbinler (buna kendimde dahil) ayaklarında aslında prangalarla özgürleşiyor ya da bu yolda adımlar atıyormuşçasına bir sosyolojik boşalma yaşıyordu sanki. Bugün akşam evlerimizde kafamızı yastıklarımıza koyduğumuzda sanki biraz daha rahat uyuyacak kadar afyonlanmıştık kendi kendimizi bugünkü 1 Mayıs ile. Ben en azından böyle hissediyorum.

1 Mayıs’ın çıkış zamanlarından bilinen en yaygın sloganı şuymuş.”sekiz saat çalışma, sekiz saat dinlenme, sekiz saat canımız ne isterse!” Bugün işçiler için 8 saat çalışma süresi hayal iken, memurlar için de mesai saatleri ile ilgili patronların, bakanların kendi akıllarından menkul önerileri medyaya yansımıştı. Kılıf cümle ise büyüyen Türkiye için hepimiz elimizi taşın altına sokmalıyız.

1 Mayıs’tan 2 gün önce 28 Nisan gününde elini hergün ve de hergün taşın altına sokan işçilerden, Zonguldak merkeze bağlı Kilimli Beldesi’nde özel bir şirkete ait kömür ocağında meydana gelen göçükte, 1 maden işçisi ölürken, 2 işçi yaralanıyordu. Türkiye kalkınsın, beraber kalkındıralım ama bölüşürken ise bazı eller taşın altında kalırken, taşın altına elini hiç sokmayanlar şişmeye devam etsin deniyordu.

Bugün işçiler için hayati mevzu olan Kıdem Tazminatı, Sendikalı olma, taşeron çalıştırılma, iş güvenliksiz, sigortasız çalıştırılma gibi en can damarı konularda olumlu gelişmeler olmuyorken, meydanlarda sallanan sloganlara takılı bayrakların beyhudeliği dalgalanıyordu bana göre. Çünkü çözüme giden yola gerçekten aşk ile bağlı olmayan ve bu yolda elini taşın altına sokmayan benlerin ve Mekke zamanından kalma “Bana dokunmayan yılan bin yaşasın” sözü vicdanları, gönülleri ve beyinleri çoktan esir almıştı.

Geçen yıllarda kutlamalar el birlik yapılırken, bu sene kutlamalarda bir bölünmüşlük de dikkatimi çekti. Bir yanda hükümete, patrona yakın hak arayıcıları, bir yandan diğerleri ve kendi içinde de ayrışmış gruplar, topluluklar göründü meydanlarda. Bu durum bana Cesur Yürek filmindeki gibi birbirinden kopuk, hatta yanyana gelmek istemeyen, kendi çıkarları uğruna hareket eden bu klanları başarı için. özgürlük için bir araya getirmenin gerekliliğinin zorunda hisseden William Wallace’ı hatırlattı. Ya da Kurtuluş Savaşı öncesinde tüm Müdafa-i Hukuk Cemiyetlerinin tek bir birlik altında toplanmasının, başarı için olmazsa olmaz olduğunu hatırlattı. Evvelki senelere göre daha fazla bölünme ve ayrışma, aksi istikamette çalışanların ne kadar başarılı olduklarını gösterdi. Klasik İngiliz siyaseti diye hep söylenen “Böl-parçala-yönet” bugün bence meydanlardaydı.

Bugün hepimiz, medyanın ballandıra ballandıra verdiği görüntüler ve ayaküstü vatan kurtaran sohbetlerden sonra bu gece vicdanlar sanki daha temizlenmişçesine daha derin uyuyacağız sadece ve yarına yine yarı uykulu devam edeceğiz gibi geliyor. Bunu ben söylemiyorum aslında tarih söylüyor.

17 Şubat 1923 tarihinde İzmir’de yapılan ilk İktisat Kongresin’de alınan kararlarda ameleye bundan böyle işçi denmesi, 8 saatlik çalışma süresi, sendika hakkı, haftalık tatil günleri, kadınlara doğum izni, işçi çocuklarının yatılı sanat mekteplerine alınması…gelinen ve görünen köye doğru gidilen yolu sen hesapla günlüğüm.

Yine bugün televizyonda görüntüleri izlerken aklıma Hz.Muhammed “develere fazla yük yüklenmemesi” emriyle o gün en çok Mekkeli servet sahipleri dalga geçmesi, kadın ile erkeği eşitlerken ve zenginlerin malında yoksulların da hakkı var derken servet sahiplerinin kan beyinlerine sıçraması geldi. İşin bir ilginç yanı da Hz.Muhammed’i söylediklerinden dolayı taşlayanlar ise köleler, egemen zümre altında hareket edenlerdi. Bugün Ankara’daki miting de konuşma yapan bakanı dinleyip alkışlarken %16 zam isteyen işçi, memur kardeşlerimiz ile de en çok dalgayı sanırım kapılar ardında egemenler geçecek, biat ile abat olunmayacağını elleri taşın altında kaldıktan, o hiç dokunmayacaklarını düşündükleri yılan onları da ısırdıktan sonra, kafalarını kendileri taşlarken acaba anlayacaklar mı? yoksa kaderde elimizin taşın altında kalacağı mı var diyecekler? en çok bunu merak ediyorum.

Kafamdaki karışık düşüncelerden bugüne dair bunlar kaldı günlüğüm. Ve bir temenni ve umut cümlesi olarak
Emeğin hakkını bulduğu bir dünya özlemimizi yeşertecek düşüncelerin hayatımızda daha çok olması dileğimle. İyi geceler.